Interview met Compaan Jan Roest

Wie ben jij?

Mijn naam is Jan Roest en ik ben 56 jaar oud. Ik woon in Parkhaven in Utrecht, op loopafstand van het museum zou je kunnen zeggen! Voor mijn studie ben ik in Utrecht terechtgekomen. Ik kom oorspronkelijk uit Heenvliet, een klein historisch stadje op Voorne-Putten onder de rook van Rotterdam. Maar ik woon al heel veel langer in Utrecht dan ik daar ooit gewoond heb. Ik ben dan misschien geen Utrechter van geboorte, maar inmiddels ben ik er wel één geworden!

Opgeleid als planoloog werk ik den Den Haag. Landschap en stedenbouw vind ik dan ook heel interessant, maar ik heb een brede interesse. Zo ben ik me de laatste jaren steeds meer gaan interesseren in kunst en cultuur en me gaan verdiepen het samenspel met cultuurhistorie!

‍

En je bent sinds kort Compaan van het Centraal Museum, heel leuk! Hoe ben je erop gekomen om lid te worden van deze nieuwe geefcirkel?

Ik was al Vriend van het museum, en op de Vriendenpreview van de tentoonstelling Getekend, de Natuur afgelopen september raakte ik met Paul [Hoofd Development & Filantropie, red.] aan de praat. Ik wilde graag meer bijdragen aan het museum maar ik vond de stap om lid te worden van Club Centraal eigenlijk nét te groot. Paul vertelde mij over de nieuwe begunstigersclub van het museum, de Companen. En toen dacht ik: dat gaan we doen! En zo ben ik de allereerste Compaan van het Centraal Museum geworden.

‍

Je vertelde dat je een liefde voor kunst en cultuur hebt ontwikkeld. Was dat ook de reden dat je een museum wilde steunen? En waarom het Centraal Museum?

Het is natuurlijk handig dat je als Vriend of Compaan praktische informatie krijgt en wordt geïnspireerd met het aanbod van het Centraal Museum, maar het is ook leuk om nét wat meer verbintenis met het museum te hebben. Ik voel me een echte Utrechter, dus ik wilde graag iets voor een Utrechts museum betekenen. Daarnaast spreekt de brede programmering me aan, elke tentoonstelling geeft wel stof tot nadenken. Je komt altijd wijzer naar buiten. De laatste jaren kom ik steeds meer in het museum, in De Verdieping vind ik de tentoonstellingen vaak verrassend en van de blockbusters in De Stallen vind ik dat iedereen die moet zien. Hoe het museum van ingewikkelde thema’s zulke mooie tentoonstellingen weet te maken, daar houd ik van.

‍

Heb je een favoriet kunstwerk uit de collectie?

Het Portret van Gabriël Smit van J.H. Moesman vind ik een heel fascinerend werk. Er zit iets Dalí-achtigs in: iets realistisch, maar toch ook iets heel figuratiefs. Ik vind de periode waaruit het werk komt heel interessant.

Daarnaast vind ik de portretten van Jan van Scorel diein Collectie Centraal hangen heel gaaf. Hoewel die portretten uit een soorttransitie tijd komen, vlak na de Middeleeuwen, doen ze op een bepaalde manierheel modern aan. Dat die werken überhaupt 500 à 600 jaar oud zijn en zo langbewaard gebleven zijn, vind ik fascinerend.

‍

Je bent nu Compaan van het museum, wat hoop je uit je bijdrage te kunnen halen? Waar kijk je naar uit?

Ik merk nu al door het persoonlijke contact met medewerkers van het museum dat ik me meer betrokken voel. Tijdens de openingen van tentoonstellingen krijg je toch wat meer achtergrondinformatie, het is leuk om een kijkje achter de schermen te krijgen. Andersom deel ik graag mijn ideeën met het museum. Ik denk dat er veel mensen zoals ik in Utrecht zijn met een brede culturele interesse, en op deze manier betrokken zijn bij het Centraal Museum biedt ook een kans om een frisse blik naar het museum te kijken en met het museum in gesprek te zijn. Die tweezijdigheid van het Compaanschap vind ik heel mooi.

De tentoonstelling Gerard van Honthorst, in alles anders dan Rembrandt wordt vast een enorme klapper, daar kijk ik naar uit. Binnenkort ga ik de nieuwe aankoop daarvoor alvast bekijken op de TEFAF, als een mooi voorproefje. Overigens kom ik niet alleen voor de blockbusters hoor, in 2018 zag ik op de Verdieping een kleine expositie over Erich Wichmann. Die heeft écht indruk op mij gemaakt. Naast de kunst zelf spreekt vooral het cultuurhistorische aspect mij aan. Bij Wichmann was die onrust en de zoekende geest van het interbellum voelbaar - dat bleef me echt scherp voor de geest. Het laat zien dat ook de meer intieme tentoonstellingen waardevol kunnen zijn, omdat ze nieuwe haakjes geven om perioden en ontwikkelingen beter te begrijpen. Het kan voor mij dus heel verschillend zijn welke tentoonstelling mijn aandacht grijpt.

‍

Hoe ervaar jij jouw steun aan het museum?

Ik denk dat het onterecht een wat elitaire uitstraling heeft, terwijl het nou ook weer geen wereldbedrag is. Vriend ben je al vanaf €60. Eigenlijk komt het in de buurt van wat je anders kwijt bent aan een leuke avond uit. Ik ken genoeg mensen die het makkelijk zouden kunnen missen, maar er gewoon nooit bij hebben stilgestaan. En dat is eigenlijk zonde, want het gaat voor mij niet alleen om geld. Het gaat vooral om betrokkenheid en het vergroten van het draagvlak. In je eentje verander je de wereld niet, maar als een paar honderd mensen het doen, kun je samen wél echt verschil maken. En daarbij: het gaat niet om de exacte materiële waarde of om wat je ervoor terugkrijgt. Voor mij draait het om dat gezamenlijke gevoel: dat je met elkaar iets bijdraagt aan het museum. Dáár help je uiteindelijk het meest mee.

‍

Overweeg je ook Compaan te worden? Neem dan contact op met Frederieke Ouwerkerk via fouwerkerk@centraalmuseum.nl of klik hier voor meer informatie.