Oosterse tapijten

"De Vereniging voor Oosterse Tapijtkunde, welke zich als taak stelt belangstelling te wekken voor de wondere weefselvoortbrengingen die men gewoonlijk met de naam 'Perzen' in plaats van Oosterse tapijten aanduidt, heeft in de korte tijd van haar bestaan tweemaal een uiterst belangrijke grote tentoonstelling van het haar bekende en haar ter beschikking gestelde oude materiaal gehouden. De laatste, de pas gehouden expositie in het Prinsenhof te Delft, omvatte 135 exemplaren verdeeld over 16 zalen. Niets liever zou het Bestuur van de Vereniging geweest zijn, dan deze tentoonstelling in verscheidene plaatsen te houden, maar de moeilijkheid een veilig onderdak voor een zo grote en kostbare collectie te vinden, als ook het bezwaar dat de meeste inzenders zouden doen horen wanneer ze hun geliefde stukken al die tijd zouden moeten missen, maakt een dergelijke poging onmogelijk." (uit de tentoonstellingscatalogus) Vandaar dat op de tentoonstelling die in 1949 het Centraal Museum aandeed, slechts 35 tapijten van de expositie in Delft te zien waren. Daarnaast werden drie tapijten uit de collectie van het museum geëxposeerd. Uit de openingsspeech van Jac. Aalderink, voorzitter van de vereniging: "Tegen verwording dezer kunstnijverheid [het weven van tapijten] namen de Perzen omstreeks 1880 maatregelen. Het gebruik van de toenmaals ondeugdelijke aniline als kleurstof werd verboden. Zelfs werd gedreigd, dat overtreders der voorschriften konden worden gestraft met afhakking van de linkerhand. Nu is het aantal slechte tapijten uit die tijd heel groot, doch het schijnt dat er niettemin weinig Perzen met een afgehakte hand hebben rondgelopen…"