Vermogende mensen lieten zich begraven in de kerk of in de omgang van het kloosterhof. Zij lieten een epitaaf (een grafmonument) maken, dat aan de muur boven het graf werd gehangen. De Servaasabdij was een nonnenklooster van de Cisterciënzer orde, dat rond 1230 naar Utrecht verhuisde. De non op het fragment knielt, terwijl achter haar nog een hand en het gewaad van haar patroonheilige te zien is. Deze heilige zal haar waarschijnlijk aan Maria en het kind hebben aanbevolen, net als de epitaaf uit de Mariakerk (vitrine kapittelkerken).