22 juli. Dit is m’n eerste groet in je nieuwe kamer. Welkom lieve Hanneke. Dat het je er goed in gaan mag! Gelukkig lieve Han, kreeg ik bij thuiskomst gisterenavond je brief en met het bericht erin [begin onderstreping] dat je ook post van ons gehad hebt.[einde onderstreping] Wat ben ik [begin onderstreping] daar [einde onderstreping] blij om! Alhoewel ik niet begrijp hoe het mogelijk is, dat je die kaart zooveel later kreeg als de anderen en nog niet de brief. Die ik [begin onderstreping] iets [einde onderstreping] later postte. En de kaart al voor de dag, dat het weer kon postte. En ik schreef je zoo ontzettend dikwijls. En Han wat ik ’n moeite en aandacht en tijd en zorg en slapelooze uren [begin doorhaling] nachten [einde doorhaling] uren gehad heb om te bedenken [begin onderstreping] hoe [einde onderstreping] ik je gerust kon stellen. ’t Is haast niet meer op te sommen. Laat me dan ook eens weten de eerste de beste keer wat of gelukt is (hoeft niet uitvoerig). Je moet je er even in verdiepen als je me schrijft. Je schrift “enz” maar dat is zoo onbevredigend na al die moeite, begrijp je nu wel zeker? Ook voor broer. [begin onderstreping] Wat [einde onderstreping] schreef hij op die kaart uit […]? En wanneer was die geschreven? Lieve kind, ik hoor [begin onderstreping] niets [einde onderstreping] van hun moet je denken! Daarom had ik gehoopt dat je het bericht over ons, over Els ouders en over Riet en de huizen direct en indien mogelijk [begin onderstreping] telegrafisch [einde onderstreping] (eventueel in goedkope vorm) door zou geven. Wij kunnen hier niet telefoneren of telegraferen met ’t buitenland. Wat weet je in deze tijd van postverbindingen en aankomst op zulke afstanden? Telegramnaam voor de zaak is: “Betonijzer”. Doe je het vooral direct als je er geld voor te missen hebt! We weten niets van elkaar en van het tweede kindje. Het zal er al wel zijn he? Dit is een noodkreet uit ’n benauwd moederhart. Vooral over [begin onderstreping] hun onrust. [einde onderstreping] Als ik maar weet dat ze berichten hebben. Wat was ik blij met je uitvoerige brief! Ook over je kamer. Ik zie je in verbeelding zitten bij de mooie bloempot. ’t Is ineens zoo huiselijk voor me. Je komt er wel door hoor! Die professoren zijn heusch wel ’n beetje milder voor je. Jan uit Nijmegen is krijgsgevangene geweest. Hij mocht oom Herman op z’n ziekbed goedendag komen zeggen met twee Duitsche soldaten. Oom Herman heeft toen nog gevraagd of ze goed voor Jan wilden zijn. Dat beloofden ze. Wat ’n voldoening voor oom Herman he? Jan is vrij zeker al weer terug. Ik ben zoo dankbaar aan je vriendinnen dat ze zoo lief voor je zijn en je zoo helpen. Zeg je hun dat? O ik ben zoo blij met je brieven. Ik kreeg er nu twee en een kaart en ben heel tevreden over je schrijfijver hoor. Stuur [begin onderstreping] desnoods [einde onderstreping] maar alleen ’n kaart als het je te veel tijd neemt. Alhoewel ’n brief liever! Denk aan je broer, Han! Was Mhr. K uit Bazel bij je? Je moet zelf beslissen wat wilt doen! Blijven of niet. Ik kan het niet beoordelen. Ik heb heelemaal vrede met je gedachtengang hierover in je eerste brief. Nog eens: het gaat ons heelemaal goed. Duizend lieve kusjes geef ik meer in deze brief. Je moeder mamsie. [begin tekst in kantlijn] Kreeg je voor de oorlog nog de kiekjes van ons en Martje? Zus is solliciteren ergens in Friesland. [einde tekst in kantlijn]