Maandagmorgen 71 19/4 Lieve Kee, je dommelige briefje was net zoo welkom als andere je wakkere, want het leek net zoo echt! Je krijgt nu misschien van mij ook geen helder wakker bericht. Stel je voor dat ik Woensdag morgen of eigenlijk Dinsdag (na Paschen) [begin onderstreping[ ’s avonds [einde onderstreping] ziek werd. Ineens ‘n temperatuur constant van 38.3 (= 38.8 officieel) en Woensdag morgen half tien moest Aagt weg, geen hulp Woensdag, zeer weinig in huis en omdat ik er die dagen zelf niet voor gezorgd had dat het kwam en Aagt zelf liever niet naar buiten ging met de koude wind enz! Coumou nachtdienst, dus slapen overdag (tot 5.30 soms.). Winkels woensdag ’s middags trouwens dicht Juffie op stap met haar zuster naar ziekenhuis voor controle of zooiets Mevr O ver uit de buurt aan ’t werk! Het is goed want nu weet je dat ook zóóiets gebeuren kan en wat dan? ’t Liep allemaal goed af Donderdag draaide de koorts [begin dubbele onderstreping] ineens [einde dubbele onderstreping] om van 38.3 naar 37. 5 even onduidelijk als hij gekomen was, ik voelde me totaal niet ziek meer en alleen wat moe. // Zaterdag weer helemaal in de kleren, na Vrijdag morgen door juffie lekker verwend te zijn en alhoewel weer wat van ’t al verworvene [?] watafgevallen, zie ik er beter uit dan daarvoor!! Ik had Zus ’t wel meegedeeld en mocht haar naar kantoor opbellen en zou ’s avonds gekomen zijn maar het hoefde niet meer. Ik ben ’n beetje boos geweest tegen Coumou, die tot en met Zondag middag geen teken van leven gegeven had. Zooals al eerder opgemerkt heb lief maar niet hartelijk. Wat er wel kwam was jou briefje en wel al Donderdag morgen. Natuurlijk! hoe kan dat [begin onderstreping] anders [einde onderstreping] bij jou! Je begrijpt hoe feestelijk dat was, het weer was om en ik voelde me niet meer ziek, alleen wat eenzaam en daar kwam Kee! Er belden wel genoeg menschen op. Zoo toevallig! en ook dat was heel prettig. Wim bood alle mogelijke diensten aan [begin tussengevoegde tekst] maar was ook niet goed [einde tussengevoegde tekst] en nu heeft Edith me aangeboden eventueel ook al is het midden in de nacht en [begin onderstreping] juist dan [einde onderstreping] direct per eigen autootje te komen als er eens wat is. Dr Boon [?] (Mevr was nogal ziek en heeft de laatste zoon in de eindexamens deze dagen waar ze echt aan meewerken wat ze maar kunnen om hem er door te krijgen en erbij [?] niet naar de televisie te laten kijken als hij studeren moet. Het [begin doorhaling] schijnen [einde doorhaling] schenen leuke nogal originele lastige wilde jongens te zijn, destijds ( en [begin onderstreping] dit [einde onderstreping] is misschien die jongen die vroeger spookje wou spelen hiet in huis. // Zondagmorgen Lieve Kee! Ik was toch ècht blij met je kleine briefje. Het allervoornaamste is toch dat ik [begin onderstreping] wat hoor [einde onderstreping] over je en liefst met goed nieuws. ’t Maakte me wel wat vertrouwend voor je naaste toekomst, b v dat Budabin [?] jou artikeltjes opdraagt, en heb daar dan de minder lange en fijn uitvoerige brief voor over als ’t zoo moet. // Zoo daar is Wim geweest. ’t Was niet fleurig. Ik heb hem moeten laten merken dat hij er niet een [begin onderstreping] vaste [einde onderstreping] Zondag morgen visite van kan maken. Hij zegt Zondags midddags niet goed te kunnen, dan komt er bij hem wel eens iemand en dan is hij in mineur stemming. De kleine dwingeland! Ik heb gezegd dat de Zondag morgen mijn “heilige koe” is waar ik niet af wil zeker niet in de zomerdagen. Het is de enigste tijd in de hele week waar ik het van hebben moet, rust buiten stilte binnen volkomen vrij [begin doorhaling] heid [einde doorhaling] zijn. Ik heb zoo’n gevoel van voetje voor voetje nader komen wat R geloof ik ook in hem zag. Hij zal het nu door de week wel eens proberen. Hij [begin doorhaling] zal [einde doorhaling] kan beter tijdig een andere oplossing zoeken. Het lijkt wel haat maar ik ’t kan beter zoo duidelijk worden en ik moet m’n condities op peil houden heb nog zooveel te doen! Na Wim heb ik gauw m’n potje klaar staan maken en ineens stond er ’n jongen ± 12 13 jaar voor het raam op ’t balkon en wilde naar binnen. Ik vroeg wie ben je, wat wil je. “Ken je me niet, zei hij met de borst vooruit, “nee” nou het bleek een v de neefjes van Henny. Hij sjouwde de hele open ruimte door en riep om de 2 minuten wat n huis wat ’n pracht huis // Jongens uit de Sterrenbuurt hadden hem achterna gezeten, hij zei ik en mijn vader en mijn moeder komen uit een nettere buurt. Je moet oppassen voor die goozers. Ik vroeg of ze gezien hadden dat en hoe hij naar boven klom, hij zei van niet. Ik: je moet niet meer zoo boven komen dat vind ik niet prettig, dan moet je bellen. “Ja, zei hij, “bellen dacht ik dan kunnen ze wel een flesch door een ruit gooien”. Die jongens zijn direct verder getrokken en ik geloof ècht niet in gevaar van hun kant. Nu maar kijken wat de dag verder brengen gaat. Het is prachtig zonnig maar schraal winderig weer en ik zit dus maar achter het balkonnetje v d rode kamer en niet er op. Met al dat jonge groen buiten is het licht zoo prachtig in huis. Wim zei ook ineens