Lieve Keetje, je briefje van 2 dec. Kwam zojuist aan. Ja Han doe mij het plezier en koop gauw een schrijfmachine. Het is zonde van je tijd zooveel tijd te besteden aan het met de hand schrijven en eelt te krijgen en zeg me hoeveel het kost. Ik vind het natuurlijk heerlijk zooveel te horen maar het moet niet je leven te erg beïnbloeden. En als Fl [?] er is met kerstmis reken ik alleen maar op ’n wekelijkse kaart hoor! […] bedoelde ik [begin onderstreping] niet [einde onderstreping] dat jij het ons zou sturen maar meer om je op de hoogte te houden en ik kan jou de Bouw sturen waar het in staat. [begin tussengevoegde tekst] met plaatje [einde tussengevoegde tekst] Dat brengt me op het onderwerp waar ik vaak overdenk namelijk of je nu moet proberen om op de hoogte te blijven van de wereld [begin onderstreping] hier [einde onderstreping] en de cultuur [begin onderstreping] hier [einde onderstreping] of dat je je helemaal moet storten in het leven en de cultuur daar. Dat heeft natuurlijk verschillende consequenties. Ik heb je juist in het begin niet veel willen sturen daarom. Ik leg je wel wat krantenknipsels klaar maar ik denk telkens: laat dat toch, die Hollandsche en europ. rompslomp (niet de prive rompslomp) moet ze nu van bevrijd zijn. Daar is bijv. bij […]. Ganz [?] v het gem. museum [?] ’n boekje over […]. Ik krijg soms de rustige indruk van een […] leven dat je daar zou hebben […] en tevreden met zooals je het daar trof ; je weet je bent [?] je inrichting enz. er véél minder geslaagd dan hier. Dat moet je toch wel een beetje goed doen, dacht ik zoo. Er is toch wel veel spanning in je weggevallen dacht ik Deze brief hangt van invalletjes aan elkaar Ineens loop ik er heen en schrijf ’n paar regels. Zoo zag ik in de krant ’n foto van het theater gebouwd in West Berlijn bij de muur van Scharoum. ’t Huist [?] in memoriam Johan Bendrei [?] // Ik had laatst aan die Canadees die een wereld reis had gemaakt mee ik en +- een jaar in Yaga [?] had gewerkt wat hem nu het meest boeide van al ’t moderne dat hij gezien had en toen zei hij het opera gebouw (of muziekgebouw?) van Scharoun in W. Berlijn. Ik stuur je dat met krantenknipsels en zoo die je maar bewaart tot na de kerstvacantie met […] die dan helaas wel geen [begin doorhaling] echte [einde doorhaling] vacantie is maar toch wel een feest-dansavond. // Nu moet je ven gaan zitten want nu heb ik ineens ’n nieuwtje! Zal je voldoening geven. Riet gaf les in Delft (aan studenten) en wist dat daarna iemand hem daarna even spreke wou. Daar kwam hij bij een heel genootschap hoge heren die hem vertelden dat met algemene stemmen en groot enthousiasme men had besloten hem de dokters titel aan te bieden. R heeft eerst gezegd dat dit niet bij hem paste maar gezegd dat hij dan in het vervolg z’n schoenen zou poetsen! Hij durfde het me niet zeggen en zei dat ik maar vanavond naar de radio moest luisteren. Ik had er een voorgevoel aan dat er iets zou gebeuren vanmiddag; 17 Jan. Zal het gebeuren en vanavond of [?] zegt de radio het en is het publiek. Hij geeft het toch een echte voldoening, het was toch te mal zoo en in ieder geval zal hij het er nog wat gemakkelijker mee hebben wat op zijn leeftijd toch wel prettig is. ook vind ik het leuk om de […] waar sommige burgermannetjes om kleinigheden over [?] zeuren zonder al het goede en het grote er van te zien. En lekker tegenover B en W en dat volk hier. ’t Prettige is dat het van Delft komt en dat de meesten van deze mensche, veel jonger, van hem zelf of via zijn werk [begin doorstreping] geleert [einde doorstreping] les gehad hebben zoals ze zelf zegge. maar hij weet natuurlijk weer niet wie deze heren precies zijn! Het gaat hem toch iedere dag weer beter. ’t Is van een [begin onderstreping] groot [einde onderstreping] deel ’n kwestie van spanningen geweest. Morge middag Woensdag middag komt […] met haar vriendin Woensdag morge ’t moet vanmorgen in de Volkskrant gestaan hebben. De radio heeft nog niets gezegd. // Het is dus geen geheim meer en de felicitaties zullen nu wel weer gaan lopen. Dat wordt een hele bestorming [?] in de grote kerk in Delft op 17 Jan. We zullen je erbij missen en [begin onderstreping] vooral [einde onderstreping] ook voor de vrolijke noot. Bij […] mochte we er niet in omdat we geen uitnodigingskaart hadde of bij ons hadde. ’t Was zo’n drukte dat de zoon […] er zelfs niet helpe kon. ’t Zal weer een hoop onrust brengen in ons leven. Maar gelukkig maar kort: Dag lieve Keeeee. Je […] // Vandaag nog negen dage voor T. komt // Schrijf R maar eens per […] briefje