Den Haag 5 November [begin tussengevoegde tekst in potlood] 1963 [einde tussengevoegde tekst in potlood] Jacob de Graeflaan 15 // Lieve Han, het heft tien uur geslagen en ik heb opeens de nooit minderende stapel werk aan de kant gelegd, om je toch eindelyk een te schryven. Ik zin in den Haag waar ik en pension ben by een ongeveer tachtig jarige dame (ondeskundige eigen schatting) met pruik en huishuidster van einde zestig. Het huis is na de oorlog herbouwd, in Zorgvliet en royaal van afmetingen, maar de meubilering is geheel in de trant van de pruik van de bewoonster. Overigens is het een erg aardig mens Christian Scientist, levendig hartelyk en vol humor, maar zo uit een andere eeuw als al haar pullatjes en etageretjes en de tientallen plaatjes aan iedere muur. Ik heb het er best, als ik me een beetje thuis kon voelen, maar iedere keer, dat ik myn kamer in Hattem de lucht van myn eigen spullen snuif besef ik hoe vreemd ik me hier in den Haag voel. Het werk is ook nog vreemd, ik zit op twee kantoren en de vyfde dag van de week in Zwolle of Groningen en schiet dus nergens wortel. De ene dag spreek ik over wy en bedoel Intervam, en de volgende dag is wy: HBM Nederland. met een geheel andere ploeg, andere sfeer, andere problemen en andere weerstanden. Het is een vreemd bestaan. Overigens ben ik nu de direkteur van je postpapier. Ik weet niet of je het al gezien hebt. Keppler vroeg je adres om je het te sturen en ik weet niet of hy het tydig deed. Voorde zekerheid stuurik vast een velletje, maar [doorhaling] voor het geval je er meer wilt hebben heb ik een hele stapel liggen met enveloppen en plakadressen. Ik vind het erg geslaagd en ben bly, dat ik er de directeur van ben. Truus houd me geregeld op de hoogte van je belevenissen. Ik ben bly, dat je de knoop maar hebt doorgehakt en in L.A. aan de slag gaat. Ik dacht, dat als je eenmaal je entree hebt gemaakt en wat beter de weg hebt geleerd het later niet zo moeilyk moet zyn om in San Francisco aan de gang tekomen als je daar op den duurmet Florence wilt wonen. De eerste aanloop zal daar net als hier wel de moeilykste zyn. Ik wilde je nog zeggen, dat ik in New York ongeveer, ruim, 2000 dollar heb liggen, die je best van me mag lenen of hebben alsde nood aan de man komt. Intusschen hoop ik voor jou, dat je er geen behoefte aan zult hebben. Ik bergyp niet helemaal in wat voor werk je nu bent aangenomen en of het waar is, dat je moeilyk uit een tekenaarsrang loskomt, door de vakbeweging. Het viaduct over de Prins Hendriklaan is aanbesteed en gegund en ik geloof niet, dat er nog enige kans is het te keren. Zelfs al zou het beroep op de Kroon succes hebben, dan is het werk waarschynlyk al te ver. Ik vind het wel erg zonde, maar geloof niet, dat het huis er van buiten zo erg van lyden zal. Wel natuurlyk van binnen, omdat [doorhaling] het door de dyk wordt opgesloten en het hoog langs daverende verkeer het onbewoonbaar zal maken. We waren een beetjebang om er te veel gevecht over teontketenen, omdat Truitje zich er zo hevig over opwindt, dat ook Rietveld zich daar zorgen over maakt. Ik geloof daarom, dat het voor haar verreweg het beste is zich neer te leggen by wat toch onvermydelyk is en desnoods maar te verhuizen, wat Riet best zou willen, naar een minder bewerkelyke en zorg vereisend woning. Of als dat lukt een geluidswand tegen de Oostgevel te bouwen. Ik vind het zelf wel geel erg, dat Utrecht blyk geeft zo weinig respekt voor dit werk te hebben en dat de nederlandse kunst-gezinde gemeente niet echt in beweging te brengen bleek; maar dat is een teleurstellemde realiteit gebleken. Ze hebben er het gevoel niet voor en de moeite en het geld er niet voor over. Rietveld trekt zich daar niet veel van aan, die gaat gewoon doormet zyn levenswerk en bouwt in de plaats van dit ene kunstwerk, vyf andere. Maar voor Trui is het veel meer “het symbool van hààr levenswerk” en zy kan geen vyf andere meer neerzetten. Dat is geloof ik het verschil en de tragiek voor haar. We proberen haar zoveel mogelyk te steunen en op te beuren en als ze in de stemming is, dat ze het verzet opgeeft is ze meestal heel rustig en opgewekt, maar telkens zyn er nog dagen, dat ze gespannen alle mogelykheden tot verder verzet aftast. Toch heb ik het gevoel, dat het ergste achter de rug is. We hebben allemaal veel plezier van je filmpjes. Ik heb ze nog niet allemaal gezien, maar Zaterdag als we Zus verjaardag vieren, gaan we weer een voorstelling bekyken. We vinden, dat je gauw hebt geleerd een boeiend verhaal te vertellen, uiteraard van boeirende avonturen. Zo lieve Zus, Nu ben ik zo moe opeens, dat ik stop en in bed duik Als ik niet snel tyd vind voor een vervolg gaat dit stuk vast weg. // Sterkte