Toen jonkvrouw Carla de Jonge in 1917 aantrad in het Centraal Museum, bestond de kostuumcollectie uit slechts een aantal losse kledingstukken én deze complete japon. De freule benadrukt in haar invloedrijke publicatie Een eeuw Nederlandsche mode (1941) de bijzondere afwerking van de japon: “Langs den geheelen rand der beide rokken en langs de dubbele pélérine, of “palantine” zooals het in oude modeboeken heet, is de japon gegarneerd met tulle, waarop elkaar oversnijdende cirkels zijn geborduurd, een prachtig handwerk.” De ballonachtige mouwen, ook Gigots genoemd, zijn kenmerkend voor deze tijd. Bijzonder is dat bij overlevering de naam van de draagster is doorgegeven; vermoedelijk droeg de Utrechtse jonkvrouw Henrietta van Dielen-Alewijn (1805-1870) deze japon toen zij in 1834 voor de tweede keer trouwde. Het trouwen in het wit is een verschijnsel dat in de negentiende eeuw opkomt. Deze japon is hier een vroeg voorbeeld van. Een speciale bruidsjapon laten vervaardigen was een dure aangelegenheid, zoals ook de bijzondere afwerking van deze japon laat zien. Niet alle bruiden hulden zich daarom in het wit; soms droegen ze de mooiste japon die ze al bezaten. Het zou dan ook kunnen dat tussen de pareltjes in de museumcollectie nog bruidsjaponnen zitten, waarvan wij geen weet hebben.