De schilderijen van Katherine Bradford bestaan vaak uit kleurrijke, abstracte ruimten, waarin mensfiguren zweven of vliegen. Hier creëert de kunstenaar een droomhemel verlicht met heldere planeten en sterren. Een figuur bestuurt een ruimteschip, een tweede zweeft eronder. Door de raampjes zijn vaag de vervormde gezichten van passagiers te zien. Bewegen deze ‘mensen’ doelloos door de ruimte? Of verwijst Bradford juist naar een magische mogelijkheid tot bevrijding?   [tekst 2025]