In haar tekeningen stapelt Kensmil beelden: zichtbare en minder zichtbare beelden, beelden uit massamedia, maar ook uit mythologieën, herinneringen of dromen. De tekeningen zijn op te vatten als een kritiek op de overweldigende hoeveelheden beeld die ons dagelijks overspoelen. Maar het is ook een onderzoek naar de manier waarop uit al die stapelingen weer nieuwe beelden ontstaan.  [tekst 2026]